Dagboek Georgië, deel 2

Directeur van Stichting Vluchteling, Tineke Ceelen, is net terug uit Georgie. Ze bezocht samen met collega Herman Volker de vluchtelingenkampen om te bekijken welke hulp Stichting Vluchteling kan bieden. Lees het dagboek van Tineke:

17/08/2008
Bedreigende situatie
Ik vond het al zo lang duren, voor we de eerste Russische wegblokkade tegenkwamen. En toen stonden we daar ineens op zo'n tien kilometer van Gori. Russische tanks met een bemanning die overduidelijk ietwat teveel gedronken hadden. Het is half 12 in de ochtend. Goh  die beginnen ook vroeg met drinken, zeg ik wat naïef. Mijn collega Herman grinnikt, wel eens bij nagedacht dat ze er nooit mee gestopt zijn?

Ze zijn vriendelijk, daar niet van, maar toch is het bedreigend. De tanks, de vele militairen. Ze vragen om de Russische accreditatie van de journalisten die bij ons zijn (terwijl we naar mijn beste weten toch echt in Georgië zijn), en om de papieren van Georgische hulpverleners in ons gezelschap. Eka van onze Georgische partnerorganisatie, raakt in paniek, ik zie het gebeuren. Niet gek, toen zij een jong meisje was vluchtte zij, onder soortgelijke omstandigheden uit Abchazie. Ik besluit zonder ook maar enige aarzeling dat we om moeten draaien, Gori komt later wel.

We zochten naar vluchtelingen uit het conflictgebied, die veelal te voet van Gori naar Tbilisi lopen. Zo reden we tot aan het punt waarop de Georgische autoriteiten nog controle hebben. Hierna kunnen wij jullie veiligheid niet meer garanderen, zeggen de Georgische agenten. Na lang dralen rijden we achter een hulpkonvooi aan. En dat ging dus vele kilometers lang goed.

Families gescheiden
Later, in een doorgangscentrum voor vluchtelingen in Mtskheta, praten we met een jonge vrouw. Ze is met haar kinderen gevlucht. Overdag zitten ze in het doorgangscentrum, 's avonds bij familie. Haar man is achtergebleven in Ossetie, ze heeft geen idee of hij nog leeft, waar hij is. En zo zijn er talloze verhalen van families die van elkaar gescheiden zijn geraakt. Vrouwen huilen, mannen worden boos, of zeggen helemaal niks, kinderen staren wezenloos voor zich uit, met de angst op hun gezichtjes getekend.

Hulp
In overleg met onze partners, het IRC (International Rescue Committee) en de Georgische CHCA, besluiten we in te zetten op een verbetering van de drinkwatervoorziening. Maar ook de toiletten hebben een opknapbeurt nodig, of nieuwe moeten gemaakt worden. Vanmiddag is Jason aangekomen. Een bekende ingenieur, we reisden ook samen door Pakistan en Darfur. In crisisgebieden tref ik vaak dezelfde hulpverleners, en dezelfde journalisten. Jason zal snel en efficiënt watervoorzieningen herstellen en voor voldoende wc's zorgen, op die plaatsen die uitgekozen worden, en voor zover ons budget toereikend is.

Eka en haar collega's beginnen morgen, onder begeleiding van IRC, met het samenstellen en distribueren van pakketten tandenborstels, zeep, maandverband, waspoeder, want al ben je dan alles kwijt, je menselijke waardigheid wil je houden, je wilt je niet vies voelen, je wilt mens blijven. Wij geven 50.000 euro, voor de hygiënische artikelen, en morgen zal daar nog een extra bedrag bovenop komen want we willen ook iets doen voor de kinderen. Een bal, een schrift, een kleurboek. Het leven moet zo snel mogelijk weer begrijpelijk worden, de ervaring leert dat dát de beste remedie is tegen de stilte en de pijn. De kinderen moeten weer spelen.

Lees ook deel 1 van dagboek Georgië