Opgegroeid bij rebellen

“Tot mijn zeventiende leefde ik bij de rebellen”, deelt Gladys mee. Bij een recent bezoek van Stichting Vluchteling aan de projecten in Oeganda vertelt de twintigjarige vrouw haar levensverhaal. Jarenlang bracht ze door bij het Leger van de Heer.

Deze militante, sektarische groepering voert in het noorden van Oeganda een gewapende strijd tegen de regering. Het conflict eiste al tienduizenden dodelijke slachtoffers en bracht drie miljoen vluchtelingen op de been. Zo’n dertigduizend kinderen zijn door het Leger van de Heer tot kindsoldaat gemaakt.

Ontvoerd door het rebellenleger
Op haar achtste kwamen de ouders van Gladys om toen het dorp door de rebellen werd aangevallen. Het Leger van de Heer nam de kleine Gladys mee. Negen jaar woonde ze met het rebellenleger in het oerwoud. "Ik weet niet veel meer van die tijd”, geeft de jonge vrouw aan, “en ik wil er ook niet graag aan herinnerd worden.”

Vijftien jaar was ze, toen ze beviel van haar eerste baby. Een zoon - het kind van een rebellenleider. “Omdat mijn baby veel huilde moesten ze me vaak hebben. Dan sloegen ze me, en soms ook mijn kind.” Op haar zeventiende kon Gladys samen met haar zoontje ontsnappen toen ze in de cassavevelden aan het werk was. “Ik rende voor mijn leven”, vertelt Gladys. “Maar ik werd gesnapt. De rebellen probeerden me neer te schieten en er belandde een kogel in mijn rug."

Gelukkig kon Gladys zich verstoppen. Daardoor wist ze te ontkomen. In het ziekenhuis in Kitgum werd de kogel uit haar rug gehaald. Maar nog altijd heeft Gladys pijn bij haar borstbeen, en dat maakt het moeilijk om zware arbeid te verrichten.
Kort na haar ontsnapping ontmoette Gladys haar nieuwe man. Samen met hem heeft ze nu twee kinderen.

Nieuwe kansen
Gladys woont met haar prille gezin in een vluchtelingenkamp. Ze zit daar in een jongerenprogramma, dat wordt ondersteund door Stichting Vluchteling. “Ze geven ons trainingen en materiaal om in de toekomst onze eigen inkomsten mee te verdienen”, zegt Gladys.

In het programma heeft ze gekozen voor de landbouwgroep. Ze ontving zaden en gereedschap en verbouwt nu cassave, pinda’s en sesamzaad. “Hierdoor kan ik zorgen voor eten voor mijn man en kinderen. Ook bewaar ik zaden voor het volgende landbouwseizoen. Mijn man wil graag terug naar zijn eigen dorp, hier vlakbij. Als het goed is gaan we daar binnenkort naartoe.” Gladys hoopt dan nog steeds wat steun te krijgen. “Maar ik weet inmiddels al veel over landbouw. En de oogst en de zaden nemen we in elk geval mee!”